Bernard Rieux
Lekarz, narrator kronikiUosobienie 'laickiego świętego' — ateista walczący ze złem z poczucia elementarnej uczciwości zawodowej i ludzkiej empatii.
Tak, dzieło Dżuma (Albert Camus) to lektura obowiązkowa CKE 2026/2027 na egzaminie z języka polskiego. Opracowanie zawiera streszczenie problemowe, relacje bohaterów, motywy do rozprawki oraz kluczowe ostrzeżenia przed błędem kardynalnym.
Dżuma należy do epoki Współczesność / Egzystencjalizm. Pod względem rodzajowym i gatunkowym utwór reprezentuje Powieść-parabola (alegoryczna), a jego akcja rozgrywa się w: Algierskie miasto portowe Oran, lata 40. XX wieku (stan kwarantanny). W szkole średniej lektura omawiana jest w: Klasa 4 liceum / 5 technikum.
Przygotowanie do analizy utworu Dżuma wymaga nie tylko powierzchownej znajomości wątków fabularnych, lecz przede wszystkim zrozumienia motywacji etycznych bohaterów, ich uwikłania w realia epoki (Współczesność / Egzystencjalizm) oraz funkcjonalnego powiązania tekstu z uniwersalnymi toposami literackimi. W arkuszu maturalnym egzaminatorzy sprawdzają umiejętność precyzyjnego wnioskowania i formułowania tez interpretacyjnych.
Podczas redagowania rozprawki pamiętaj, aby traktować to dzieło jako nadrzędny lub kontekstowy punkt odniesienia. Zamiast streszczać fabułę, wykaż, jak wybory podejmowane przez postaci ilustrują kluczowy problem postawiony w poleceniu egzaminacyjnym. Twoja teza interpretacyjna musi bezpośrednio odpowiadać na pytanie postawione w temacie arkusza CKE. W rozwinięciu argumentacyjnym unikaj streszczania całych rozdziałów — skup się wyłącznie na tych scenach, decyzjach moralnych i wypowiedziach bohaterów, które bezpośrednio weryfikują postawioną hipotezę badawczą.
Szczególną ostrożność należy zachować w interpretacji motywacji psychologicznych i relacji między postaciami. Pomyłki w przypisaniu kluczowych czynów, pomylenie imion bohaterów pierwszoplanowych lub błędne odczytanie przesłania ideowego dzieła (np. utożsamienie głosu narratora z poglądami autora w prozie tendencyjnej) są kwalifikowane przez komisję jako rażące uchybienia rzeczowe, a w przypadku lektur z gwiazdką mogą skutkować orzeczeniem błędu kardynalnego i wyzerowaniem pracy.
W części ustnej egzaminu dojrzałości utwór ten pojawia się na liście zagadnień jawnych. Wypowiedź monologowa powinna trwać od 10 do 15 minut i składać się z trzech logicznych części: zdefiniowania problemu we wstępie, analitycznego rozwinięcia losów bohaterów w oparciu o konkretne sceny oraz funkcjonalnego odwołania do kontekstu kulturowego. Zadbaj o klarowny układ konspektu oraz poprawność frazeologiczną i terminologiczną.
Warto również zwrócić uwagę na specyfikę kompozycyjną tekstu oraz zabiegi językowe charakterystyczne dla twórczości Albert Camus. Analizując sceny kulminacyjne, egzaminatorzy sprawdzają zdolność ucznia do wskazania, w jaki sposób zastosowane środki stylistyczne, metafory i kontrasty współtworzą warstwę ideową dzieła i wzmacniają wymowę przesłania moralnego. Zastosowanie pojęć takich jak paralelizm kompozycyjny, polifoniczność czy kontrast aksjologiczny maksymalizuje ocenę w kryterium kompetencji literackich.
Przygotowując się do części testowej arkusza egzaminacyjnego, zwróć uwagę na funkcjonalność zabiegów poetyckich oraz konstrukcję świata przedstawionego. Egzaminatorzy CKE w zadaniach otwartych często proszą o wskazanie, jaką rolę w budowaniu nastroju odgrywa opis przyrody, symbolika kolorystyczna lub zastosowane archaizmy i stylizacja językowa.
Poniższy interaktywny moduł diagnozy pozwala błyskawicznie sprawdzić stopień opanowania lektury oraz wyeliminować ryzyko kardynalnych potknięć rzeczowych przed przystąpieniem do egzaminu państwowego.
Zaznacz opanowane elementy problematyki utworu, aby zweryfikować czy Twoja wiedza chroni Cię przed błędem kardynalnym.
W algierskim mieście Oran wiosną pojawiają się tysiące martwych szczurów, zwiastując wybuch epidemii dżumy. Władze miejskie początkowo bagatelizują zagrożenie, lecz lawinowy wzrost zgonów zmusza je do ogłoszenia kwarantanny i zamknięcia bram miasta. Mieszkańcy zostają odcięci od bliskich i uwięzieni w poczuciu wyobcowania i strachu. Główny bohater, lekarz Bernard Rieux, od pierwszych dni podejmuje nierówną walkę z zarazą. Dołącza do niego Jean Tarrou, który organizuje ochotnicze formacje sanitarne, dziennikarz Raymond Rambert (początkowo próbujący uciec do ukochanej w Paryżu, lecz ostatecznie zostający, by pomagać chorym) oraz skromny urzędnik Joseph Grand. W powieści dochodzi do starcia postaw filozoficznych: jezuita ojciec Paneloux początkowo głosi, że dżuma jest słuszną karą Boską za grzechy Oranu, lecz po wstrząsającej agonii małego synka sędziego Othona zmienia stanowisko i sam umiera, pomagając zarażonym. Z kolei przestępca Cottard czerpie z epidemii zyski ze szmuglu, popadając w obłęd po otwarciu bram. Epidemia w końcu wygasa, lecz doktor Rieux wie, że bakcyl dżumy nigdy nie umiera na zawsze.
Śmierć szczurów w piwnicach Oranu; pierwsze zgony ludzi; zarządzenie kwarantanny i izolacja miasta.
Tarrou powołuje oddziały sanitarne; Rieux pracuje do wycieńczenia; Rambert rezygnuje z ucieczki.
Śmierć małego Othona burzy wiarę ojca Paneloux w karzącego Boga; narodziny cichego heroizmu bez religijnego patosu.
Tarrou umiera na dżumę w przededniu otwarcia bram; Rieux otrzymuje też wieść o śmierci żony w sanatorium.
Radosny tłum świętuje koniec kwarantanny; Rieux pisze kronikę, by przypomnieć, że dżuma może kiedyś powrócić.
Znajomość motywacji, postaw i relacji kluczowych postaci jest niezbędna do argumentacji w wypracowaniu maturalnym oraz w pytaniach jawnych na maturze ustnej:
Uosobienie 'laickiego świętego' — ateista walczący ze złem z poczucia elementarnej uczciwości zawodowej i ludzkiej empatii.
Syn prokuratora generalnego, który po ujrzeniu wyroku śmierci odrzucił przemoc państwa; poszukiwacz wewnętrznego spokoju bez Boga.
Początkowo uważa się za obcego i przedkłada prywatne szczęście z ukochaną nad los Oranu; ostatecznie dojrzewa do solidarności.
Przechodzi ewolucję od surowego dogmatyka widzącego w chorobie karę za grzechy do człowieka współcierpiącego z niewinnymi.
Cichy bohater dnia codziennego, pracowity i skromny, obsesyjnie cyzelujący pierwsze zdanie swojej przyszłej powieści.
Jako jedyny cieszy się z epidemii, gdyż wstrzymuje ona jego aresztowanie; po otwarciu bram wpada w szał i strzela do ludzi.
Wykorzystaj poniższe sformułowania jako gotowe tezy lub argumenty pomocnicze w tematach z odwołaniem do lektury obowiązkowej:
„Dżuma to alegoria faszyzmu, okupacji hitlerowskiej oraz wszelkiego totalitaryzmu zagrażającego wolności człowieka.”
„Prawdziwe bohaterstwo nie wymaga wzniosłych haseł — polega na rzetelnym i uczciwym wypełnianiu swoich obowiązków wobec cierpiących.”
„Wobec obojętnego na cierpienie wszechświata człowiek może odnaleźć sens jedynie we wspólnocie i wzajemnej solidarności.”
Zgodnie z Informatorem CKE błąd kardynalny skutkuje zerowaniem całej pracy (0 punktów za wypracowanie). Zwróć szczególną uwagę na poniższe pułapki:
Powieść wydana tuż po II wojnie światowej (1947). Camus, aktywny uczestnik francuskiego ruchu oporu (Resistance), zawarł w niej bezpośrednie doświadczenie walki z okupacją hitlerowską.
„Bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika... Może nadejść dzień, kiedy dżuma obudzi swe szczury i pośle je na śmierć do jakiegoś szczęśliwego miasta.”
Zastosowanie na maturze: Ostatnie zdanie powieści — ponadczasowa przestroga doktora Rieux przed powrotem totalitaryzmu.
„W ludziach więcej rzeczy zasługuje na podziw niż na pogardę.”
Zastosowanie na maturze: Główna konkluzja etyczna doktora Bernarda Rieux po doświadczeniu kwarantanny.
„Uczciwość to jedyny sposób walki z dżumą. — Co to znaczy uczciwość? — Nie wiem, czym jest w ogóle. Ale w moim przypadku wiem, że polega po prostu na wykonywaniu mojego zawodu.”
Zastosowanie na maturze: Rozmowa Rieux z Rambertem o motywacji do walki z zarazą.
Rola utworu w Formule 2023/2026: W wypracowaniu maturalnym z języka polskiego Centralna Komisja Egzaminacyjna wymaga funkcjonalnego odwołania się do wybranej lektury obowiązkowej oraz kontekstu teoretycznoliterackiego, historycznego, biograficznego lub filozoficznego. Utwór ten doskonale sprawdza się jako tekst bazowy lub kontekstowy w tematach dotyczących kondycji ludzkiej, wyborów moralnych, odpowiedzialności jednostki za wspólnotę, konfliktów pokoleniowych oraz zderzenia wzniosłych ideałów z brutalną rzeczywistością społeczną.
Kryterium bezbłędności rzeczowej i uniknięcie błędu kardynalnego: Egzaminatorzy CKE weryfikują precyzję faktograficzną: mylenie motywacji bohaterów, przekręcanie kluczowych zwrotów akcji lub przypisywanie utworowi wymowy sprzecznej z zamysłem autora grozi orzeczeniem błędu kardynalnego (w przypadku lektur z gwiazdką) lub utratą cennych punktów za kompetencje literackie i kulturowe. Przed przystąpieniem do pisania eseju warto powtórzyć siatkę relacji postaci oraz zweryfikować chronologię zdarzeń.
Budowanie argumentacji i funkcjonalnego kontekstu: Aby uzyskać maksymalną liczbę punktów w kryterium A (kompetencje literackie i kulturowe), nie streszczaj fabuły, lecz zanalizuj postawę wybranego bohatera w odniesieniu do tezy postawionej we wstępie. Wykorzystaj gotowe formuły interpretacyjne z naszej bazy motywów oraz zestaw to dzieło z innym utworem z innej epoki literackiej, wykazując ewolucję toposu i uniwersalny charakter dylematu moralnego.
Zalecenia kompozycyjne i sformułowania problemowe: Wprowadzając ten utwór do części argumentacyjnej pracy maturalnej, warto zastosować akademickie formuły analityczne: „Autor ukazuje wielowymiarowość postaw moralnych w sytuacji granicznej...”, „Dzieło stanowi reprezentatywny przykład polemiki z dominującym w epoce światopoglądem...”, czy „Kreacja postaci demaskuje mechanizmy rządzące ówczesną strukturą społeczną”. Zastosowanie zniuansowanej terminologii filologicznej oraz precyzyjne wskazanie funkcji zabiegów kompozycyjnych pozwala uzyskać najwyższe noty egzaminacyjne w kryterium poprawności językowej, spójności wywodu oraz zakresu środków stylistycznych.